รายละเอียด: คำนำ
งานเขียนทุกเรื่องที่นำมารวมไว้ในเล่มนี้ผ่านการตีพิมพ์บนหน้านิตยสาร หลายฉบับ โดยเฉพาะ IMAGE และ GM ที่ผมเป็นคอลัมนิสต์ประจำ พ้นจากนั้นเป็นงานเฉพาะกิจที่ทำให้ open, travel guide และ front
หลักๆ เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในรอบสองปีที่ผ่านมา แต่ก็มีบางส่วนที่ย้อนเวลากลับไปไกลมากกว่า 5-7 ปี เพราะรื้อต้นฉบับดูแล้วเห็นว่าน่าจะรวบรวมไว้ในหมวดหมู่เดียวกัน
โดยชื่อปก 'ถนนสายหนึ่ง' อธิบายตัวมันเองชัดแจ้งอยู่แล้วว่าจะเป็นหนึ่งไหนไปเสียไม่ได้ นอกจาก 'หนึ่ง วรพจน์' คนนี้ ส่วนคำโปรย 'เพื่อน และผู้คนที่พบผ่าน' ก็เป็นการเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาอีกเช่นกันว่าที่ผ่านมาพบเจออะไร ใครบ้างที่มีส่วนบ่มสร้างทัศนคติ
แน่นอนว่ายังมีเพื่อนและผู้คนอีกจำนวนมากที่ไม่ได้ถูกรวมไว้ กระทั่งอาจไม่เคยขีดเขียนถึง ทั้งสิ้นทั้งปวงย่อมมิใช่นัยเรื่องการจัดลำดับความสำคัญก่อนหลัง อะไรเล็ก อะไรใหญ่ อะไรใกล้ อะไรไกล หากเป็นเรื่องของการจัดวางปกติที่ ณ วันนี้รู้สึกลงตัวกับเนื้อหาอารมณ์แบบนี้
เดือนหน้า ปีหนย้า ครุ่นคิดหรือสนใจสิ่งใดก็จะค่อยหารือสื่อสารไปตามสิ่งที่คิด ที่เชื่อ
ไม่เห็นด้วย ไม่เชื่อในวิธีคิดแบบใด ก็จะโต้แย้ง ถกเถียง หากเห็นว่ามีเหตุผลเพียงพอ
เรามีชีวิตอยู่ในยุคสมัยและวันเวลาที่ไม่ดีนัก โลกกำลังล่อลวงให้ผู้คนเดินไปสู่หลุมพรางกับดัก ด้วยเหยื่อจากทั้งความรัก ความแค้น และความสะดวกสบายที่ชวนให้ไถ่ถามอย่างยิ่งว่าสบายจริงหรือเปล่า
โลกข้างในอ่อนแอ โลกข้างนอกเปราะบาง กระทบกระทั่งกันง่าย เรื่องเล็กถูกขยายเป็นเรื่องใหญ่ ปัญหาใหญ่ที่แท้จริงถูกมองข้าม หรือละไว้ในฐานที่่ต้องเข้าใจ
ขณะที่สถานการณ์ยังดำเนินอยู่ เราคงมองเห็นได้ไม่ชัดนักว่าวิกฤติครั้งนี้ร้ายแรงแค่ไหน และจะนำไปสู่ภาวะใด
สิ่งที่ทำได้น่าจะเป็นเรื่องการตรวจสอบตัวเอง และใครมีภาระหน้าที่ใดก็ต้องใส่ใจวิเคราะห์ ศึกษาลงมือทำมันให้เต็มที่
ศาลทำหน้าที่ของศาล ทหารทำหน้าที่ของตน และสื่อมวลชนก็พึงควรเปิดหูเปลือยตาให้มากกว่านี้
เราอยู่กันหลายคน หากถนนสายหนึ่งสายใดชำรุดพังทลาย ถนนอีกสายหนึ่งย่อมได้รับผลสะเทือนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งแทนที่จะช่วยสนับสนุนหรือเป็นโครงข่ายแก่กันและกันเพื่อก้าวไปสู่จุด หมาย ทุกอย่างก็ต้องล่าช้า เสียเวลาปรับปรุงซ่อมแซม
นี่ไม่ใช่โมงยามของการเฉลิมฉลอง นี่ไม่ใช่เวลาทดลองของเล่นชื้นใหม่ แต่เป็นวันวัยแห่งการงาน ขับเคี่ยว ต่อสู้ รับผิดชอบไปตามบทบาทที่เลือก ที่เป็น หรือกำลังจะเป็น
คุณเดินอยู่บนถนนของคุณ ผมเดินบนถนนของผม--ถนนนักเขียน มีอะไร เราแลกเปลี่ยนพูดคุยกัน
ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนทำให้รัก และเลือกเดินบนถนนสายนี้
วรพจน์ พันธุ์พงศ์
16 กุมภาพันธ์ 2553