ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน เล่ม 6 / วินทร์ เลียววาริณ และ ปราบดา หยุ่น รหัสสินค้า: 000184 ปกติ 150.00 บาท
ราคาพิเศษ 125.00 บาท
ประหยัด 25.00 บาท พิมพ์ครั้งแรก: มีนาคม 2551
โดย: วินทร์ เลียววาริณ และ ปราบดา หยุ่น
รายละเอียด: จดหมายน้อย จากหนึ่ง—วรพจน์ พันธุ์พงศ์
ไม่รู้ปราบดากับคุณวินทร์เห็นด้วยกับผมไหมว่าบ้านเมืองของเรา (โลกของเราด้วยก็ได้ครับ) อยู่ในวันเวลาที่ไม่สู้ดี
ไม่ดีไปหมด ไม่ว่าภาคสังคม สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ คุณภาพชีวิต ส่วนการเมืองนั้นไปกันใหญ่ ทั้งผิดทิศผิดทาง อ่อนแอและนับวันยิ่งช่วยกันทำเรื่องน่าขยะแขยงมากที่สุด
ไพร่ฟ้าหน้าไม่ใส
ในน้ำไม่มีปลา ในนามีแต่หนี้
ไม่ใช่ทุกหน่วย ทุกคน หรือทุกตารางนิ้วนะครับ แต่ภาพกว้างๆ เราปฏิเสธไม่ได้ว่าความจริงเป็นเช่นนั้น
ย่นย่อลงมาและเปรียบให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมคิดว่าคนไทยในยุครัฐบาลนอมินีกำลังเดินอยู่ในทะเลทราย
แล้งครับ ร้อนครับ ลำบากครับ
สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หมากฝรั่ง ไม่ใช่ป้ายโฆษณาว่าชีวิตจะดีเพราะไอ้นั่นไอ้นี่
ขนมหวานและโวหารลวงๆ อาจมีความหมายในบาง space and time แต่ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้
สิ่งที่เราปรารถนาคือข้าว คือน้ำ คือต้นไม้ใหญ่
ผมดีใจที่งานของปราบดาและคุณวินทร์คือน้ำ คือข้าว คือต้นไม้ใหญ่
ผมภูมิใจที่เกิดมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับคุณ
ถ้ายังไม่รู้ ยังไม่เคยบอก ผมถือโอกาสสารภาพ ณ ที่นี้เลยว่าคุณคือครูของผม
ครูทั้งภาคการงานและการใช้ชีวิต
ไม่ต้องเสียใจนะครับที่ลูกศิษย์คนนี้อาจยังยืนอยู่ในกลุ่มนักเรียนเกเร—นิสัยชั่วๆ หลายอย่างก็ต้องใช้เวลาแก้ไขครับ ขอให้รับรู้ว่าผมตระหนักแล้วว่าอะไรควร อะไรไม่ควร ขอให้รับรู้ว่าสมองและหัวใจอันยิ่งใหญ่ของคุณนั้นเผื่อแผ่พลังมายังผมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ผมทึ่งที่คุณวินทร์ปิดต้นฉบับ และทำงานล่วงหน้าเป็นปีๆ (ทำไปได้ยังไงวะ)
ผมซาบซึ้งใจที่คุณทำโครงการรินหัวใจใส่ห้องสมุด แจกจ่ายหนังสือทุกเล่ม ทุกครั้ง ตามกำลังที่ทำได้
ผมคารวะในวิญญาณการแสวงหาความรู้ ฟังความสนใจ ได้ยินเรื่องความฝักใฝ่ มุมานะของคุณแล้วทำให้ผมยิ่งศรัทธาในศักยภาพของมนุษย์ ขอบเขตของภูมิปัญญานั้นหาที่สุดมิได้
ฟังการใช้ชีวิตอันสงบ สมถะ และอยู่ในกฎระเบียบของคุณแล้วผมอยากก้มลงกราบ (คิดว่าคงไม่ใช้ท่าเดียวกับพ่อมหาจำเริญก้มกราบพระแม่ธรณีในวันที่คืนสู่รังหรอกครับ มันเว่อร์ไป) ผมแค่อยากแสดงความเคารพต่อคนที่ควรเคารพ
เช่นเดียวกับปราบดา, ตัวหนังสือชุบความรู้ชุ่มศิลปะของนาย ทำให้เรายิ่งกิน ยิ่งหิวกระหาย
ถ้าเกิดมาเป็นผู้หญิง ผมจะขอปราบดาแต่งงานด้วยวันละ 30 ครั้ง
แต่ผมเป็นผู้ชาย (ที่ชอบผู้หญิงมาก) จึงทำได้แค่เพียงมองบุรุษหัวกลมอย่างชื่นชมอยู่ห่างๆ บ้าง ใกล้ๆ บ้าง และบ่อยครั้งก็แอบหัวเราะคนเดียว เมื่อนึกถึงมุขตลกร้ายของเขา
ร้าย ลึก และกวนตีนไม่มีใครเกิน
ปราบดาเอย,
คุณวินทร์ครับ, ในสายตาผม ทะเลทรายที่เราเหยียบยืนยังอีกกว้างไกลเหลือเกิน
ไกล เวิ้งว้าง และมองหาฝั่งไม่เห็น
นั่นแปลว่ายังมีงานอีกมากมายที่คุณต้องรับภาระผลิตและแบ่งปัน (ปัญญา) แก่ผู้สิเน่หาการอ่าน
รักษาระยะการเดินไว้ให้มั่นคงนะครับ
เมื่อน้ำ เมื่อข้าว และต้นไม้ใหญ่ถูกขยายเพาะพันธุ์มากขึ้นๆ ผมเชื่อว่าโลกของเราจะสงบ—ร่ม—เย็น (โดยไม่ต้องพึ่งยุทธ ตู้ยา)
ด้วยความรัก
วรพจน์ พันธุ์พงศ์
6 มีนาคม 2551 31/03/2551 (update 10/10/2552) |